stadspas
Oranje!
Oranje, het is niet mijn kleur. Ik zal geen kleren in die kleur dragen. Misschien veel te opvallend, maar meer nog dat het gevoel dat oranje geeft niet zozeer bij mij past, als wel bij het Koningshuis.
Dat komt goed uit nu de Wereldkampioenschappen worden gehouden in Zuid-Afrika en heel het land zich in het oranje hijst, ik hoef niet mee te doen. Ik hoor er niet bij.
Hoewel ik een mooi potje voetbal zeer kan waarderen. Messie of Robben een mooie goal zien creëren daar kun je me ‘s nachts voor wakker maken, maar de toeter-brigade kan me gestolen worden. Ik zie die prachtige goals ‘s avonds nog wel in één van de vele herhalingen.
Maandag had ik met een vriendin een afspraak gemaakt om onze Stadspasbon te gaan verzilveren. Onze keus was gevallen op een tripje met de rondvaartboot door Amsterdam. Leuk even de toerist uithangen in eigen stad. We hadden ons niet gerealiseerd dat voor Nederland die middag de eerste wedstrijd tegen Denemarken op het programma stond.
Maar toen ik op de fiets het Vondelpark inreed wist ik het ineens weer. Mensen waren massaal op weg om ergens samen naar de wedstrijd te gaan kijken. Mannen, vrouwen en kinderen gekleed in oranje overhemden, blouses, hoeden en gewapend met oranje toeters fietsten me voorbij en tegemoet.
De zon scheen uitbundig en samen met al dat oranje gaf dat toch wel een vrolijk gevoel moet ik zeggen.
Zo rond half twee werd ‘t steeds stiller op straat tot er bijna geen mens meer te zien was. Op de Stadhouderskade, normaal gesproken een drukke verkeersader door de stad, kon ik af en toe, zo maar midden op de weg fietsen.
Alleen bij de rondvaarboten stond een buslading toeristen te wachten op hun beurt. Ze pasten met z’n allen in de boot die klaar lag, maar de volgende boot was bijna leeg en konden we gaan zitten waar we wilden. Een unicum in de rondvaartgeschiedenis van Amsterdam, neem ik aan.
Geen razend autoverkeer langs de grachten, het rumoer in de stad verstompt. We genoten van die stilte, de mooie gevels, de rust, het frisse voorjaarsgroen van de bomen en het oranjezonnetje. Zo mooi en rustig heb ik Amsterdam in tijden niet beleefd.
Na afloop zittend op een terrasje in de Pijp slurpend aan een kop muntthee, hoorden we een luid gejuich komen uit een totaal met oranje versierd cafe. Werden we spontaan toch ook even blij voor Nederland., want “we” hadden een goal gemaakt of misschien wel gewonnen. Ineens voelden we wat zij ook moesten voelen, een beetje trots op Oranje!
