De Herfst is begonnen? 21 september 2010.
Tussen kwart over acht en half negen is het een drukte van belang bij mij voor de deur. Met mijn eerste koffie van de dag in m’n hand zit ik daar van te genieten. Ik kijk uit over wat ik de laatste gracht van Amsterdam noem. Aan de overkant van het water begint “nieuw” Amsterdam. Het Amsterdam van na de oorlog van 40/45.
Toen zijn al die tuinsteden gebouwd. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in mijn jeugd, in de vakantie een fles limonadesiroop meekreeg en boterhammen en dan gingen we spelen op het zandlandje. Het landje was de plek waar later het gebouw van het GAK kwam te staan. Nu is ook dat gebouw verlaten en wacht alweer op een nieuwe bestemming.
Enfin, terug naar mijn plekje voor het raam. Het regent pijpenstelen en de kinderen worden naar school gebracht. Op de hoek van de gracht is de laatste jaren een wat ze noemen “brede school” gebouwd. Die twee scholen huisvest, een naschoolse opvang, een crèche etc.
Ik ben bij de opening geweest en het is een heel mooie lichte school geworden vol kleuren en tegeltjes aan de muur ontworpen door de kinderen zelf. Een vrolijke boel dus. Wat een verschil met de scholen waar ik vroeger op zat. Groter verschil is niet denkbaar, geloof ik.
Ik ben natuurlijk oud aan ’t worden en zie verschillen duidelijker, denk ik. Wat me het meest opvalt en ik het aller-leukst vind om naar te kijken is de optocht van fietsers en voetgangers.
De verscheidenheid aan regenkleding is een lust voor het oog. Alle kleuren van de regenboog hebben de kinderen en hun ouders aan. Paraplu’s ook in frisse kleuren, rood met witte stippen, helgele, ik zie zelfs een klein negroïde meisje lopen van een jaar of acht met een paraplu versierd met hennepplantjes!
Modern zijn ook, al jaren in Amsterdam de bakfietsen waarmee kinderen naar school en clubjes worden vervoerd. Heel handig in deze stad waar parkeren van de auto een afschuwelijk probleem is geworden. In de zomer zijn de bakfietsen open, maar nu het slechte weer is begonnen zitten de kids riant onder een plastic afdakje.
Ik mijmer nog een beetje na op deze regenachtige dag, als het weer rustig op de gracht is geworden. Dat kleuren het stadsbeeld zo zijn gaan bepalen. Hoe levendig dat staat en hoe vrolijk ‘t me maakt. Wat een verschil met mijn jeugd toen er aan alles schaarste was. Hoe blij ik was met de grote pop die ik van Sinterklaas had gekregen, waar mijn moeder voor had gespaard met een stuiver in de week. Dat begreep ik later pas. Maar we waren er van binnen niet meer of minder gelukkig door.
Alleen die kleuren, dat is een aanwinst voor de buitenkant. En voor de zoveelste keer denk ik “wat zijn we toch ’n welvarend land en wat hebben we het materieel toch goed.”…..en laat de herfst maar komen!
