Ouder worden is natuurlijk, maar natuurlijk niet altijd even leuk. De lichamelijke ongemakken kunnen nogal vervelend zijn en er is over het algemeen gesproken niet aan te ontsnappen.
Dat gezegd hebbende leek het mij een uitdaging om er toch wat van te maken. Ik heb eens iemand horen zeggen dat we niet weten wat het betekent om oud zijn, totdat we ermee worden geconfronteerd.
Het is net als met de puberteit, die ook een onzekere periode in het leven is. Je weet gewoon niet hoe je je moet gedragen; hoe het is om volwassen te worden.
En zo is het ook met ouderdom, je komt in onbekend gebied, dat moet worden onderzocht, gevoeld en dat vereist aanpassing en flexibiliteit.
Ik ben inmiddels de 70 gepasseerd. M’n hele leven heb ik bijna geen dokter gezien, behalve voor de anticonceptie pil. Maar vanaf m’n zestigste begonnen toch langzamerhand fysieke probleempjes te ontstaan. Wat mijn huisarts fijntjes
‘ phpd ‘ noemt, dat een afkorting is voor ‘pijntje hier, pijntje daar’. Onontkoombaar op onze leeftijd, zegt ze erbij. En daar moet een mens dan maar aan wennen is de achterliggende filosofie. Daar ben ik het helemaal mee eens.
Het gaat hier natuurlijk niet om levensbedreigende ziekten, die ook de kop op kunnen steken. Denk daarbij aan allerlei soorten kanker, herseninfarcten, hartproblemen. Die kunnen zich ook op jonge leeftijd manifesteren en zijn niet exclusief problemen waar oudere mensen mee worden geconfronteerd.
Nee, ik heb het hier gewoon over kleinere ongemakken, zoals artrose, pijn in de knieën en heupen, dus slijtage van de gewrichten in het algemeen.
De kunst is in beweging te blijven, maar ook weer niet té veel, want daar slijt je dan maar weer van. Wel de boel door beweging blijven smeren, zeg maar.
Geestelijke, maar ook lichamelijke verstarring in deze fase is naar mijn mening uit den Boze. Dus aan de bak oudjes! Niet achter de geraniums de wereld observeren, maar ga erop uit!
Met een stok of rollator en schaam je er niet voor zo’n hulpmiddel te moeten gebruiken. Als je het niet doet, doe je jezelf te kort, want het alternatief is thuisblijven en vereenzamen. Denk maar aan het oude Nederlandse gezegde: Rust Roest.
De Taoïstische filosofie heeft mij geholpen om de flexibiliteit en het aanpassingsvermogen, dat bij het ouder worden nodig is, onder de knie te krijgen. Door in het ’hier en nu’ te blijven en onder ogen te zien wat mogelijk, maar ook wat onmogelijk is. Dat wil nog niet zeggen dat ouder worden gemakkelijk of pijnloos is. Je kunt het echter wel veel leuker maken dan je denkt, door je grenzen te verleggen en niet te gauw bij de pakken neer te gaan zitten.
