Mijn moeder
In het voorjaar van 2010 hebben we mijn moeder’s as in de Noordzee verstrooid. Het was een prachtige dag. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht en er stond weinig wind. Ideaal weer voor de gelegenheid. Ze was in 2009 op bijna 98-jarige leeftijd, toch nog onverwacht gestorven. Onverwacht omdat ze geestelijk nog heel erg bij de tijd was en alleen lichamelijk kleine kwaaltjes had gehad. En geen medicijnen slikte. “Nooit een dokter gezien”, zei ze vaak vol trots. Ze had zoveel van de zee gehouden. Of dat nu de Noordzee was of de zee aan het strand van Bali, ze kon er uren naar kijken. “De zee veranderd steeds en is nooit hetzelfde” zei ze dan maar welke mijmeringen daarbij door haar hoofd gingen, hield ze voor zichzelf.
Ze was so wie so een vrouw van weinig woorden geweest. Maar als ze soms op haar praatstoel zat begreep ik pas dat er veel in haar omging dat de moeite van het delen waard was.
We spraken de laatste jaren regelmatig over het ‘hiernamaals’. “Wat denk jij” vroeg ze dan, “denk jij dat er een hemel bestaat of reïncarnatie?” Ik moest daar het antwoord op schuldig blijven, omdat ik ook geen flauw idee heb. Wat ik zeker weet is dat onze as niet van deze planeet afgaat en we op die manier reïncarneren in de natuur.
Ik moest weer aan die gesprekken denken toen ik een stuk van een gedicht las in het boek Congo van David van Reybrouck. Het is geschreven van door de Senegalees Birago Diop:
Luister toch vaker
Naar dingen dan mensen.
De stem van het vuur kun je horen,
Hoor ook de stem van het water.
Luister naar de struik
Die snikt in de wind:
Het is van de doden de adem.
Zij die stierven gingen nooit weg:
Ze zijn in de schaduw die oplicht
En ook in de schaduw die dichttrekt.
De doden zijn niet onder de grond:
Ze zijn in het loof dat ruist,
Ze zijn in het hout dat kreunt,
Ze zijn in het water dat loopt.
Ze zijn in het water dat rust,
Ze zijn bij het volk, ze zijn in de hut.
De doden zijn niet dood.
